Hans Cornel heeft zich altijd bediend van de meest uiteenlopende media om zijn ideeën te kunnen verwezenlijken. Zijn beelden verraden direct zijn passie voor alle mogelijke gebruiksvoorwerpen en gereedschappen. Hij verzamelt ze als kostbare kleinoden. Opmerkelijk is wel zijn in de loop der jaren opgebouwde collectie borstels en kwasten in alle soorten en maten. Hij vond ze, kreeg ze of kocht ze oprommelmarkten. Wat hem in eerste instantie boeide was de vorm van deze veeginstrumenten, maar ook de functie intrigeerde hem: de beweging, het ritme….
In zijn beelden worden oorspronkelijke voorwerpen niet aangetast, wel wordt het anecdotische aspect ervan ondergeschikt gemaakt aan een nieuwe compositie. Door niet voor de hand liggende combinaties en toevoegingen krijgt een simpel “veegding” of een ander alledaags gebruiksvoorwerp een monumentaal, humoristisch, mystiek of plechtstatig karakter. Deze werkwijze, die herinnert aan de “ready-mades” van Marcel Duchamp, geeft bijvoorbeeld een greep, geplaatst op een voetstuk iets bezwerends, zodat elke associatie met de oorspronkelijke functie van dit werktuig verdwijnd.
Cornel’s schilderkunst staat op zichzelf, anderzijds is zij nauw verweven met zijn overige activiteiten. Tijdens het creëren van beelden ontstaan meer dan eens ideeën voor schilderijen en omgekeerd. Binnen zijn schilderijen op papier zijn twee groepen te onderscheiden. In sommige gevallen heeft hij bewust de vorm van een bestaand voorwerp of stuk gereedschap verwerkt, maar is het als zodanig niet meer herkenbaar. In andere werken zijn al schilderend onwillekeurig vormen ontstaan, die in enkele gevallen weer tot nieuwe beelden hebben geleid.
Mariette Niermeyer
